زمان همواره يكي از مهمترين مقولاتي است كه از قديم ذهن بشر را به خود مشغول كرده است. در اين زمينه دانشمندان، فلاسفه و هنرمندان... در طول تاريخ نظرات مختلفي را ارائه كرده اند.

يكي از فلاسفه اي كه در اين زمينه بسيار فكر كرده و كتابي نيز بنام هستي و زمان دارد مارتين هايدگر (1889-1976) فيلسوف معروف آلماني است.

مارتين هايدگر مي گفت كه بايد بين هستي و آن چيزي كه هست(هستنده) تفاوت گذاشت مثلا ميز،درخت و گربه هستند ولي هستي چيز متفاوتي از همه ي اينهاست.

او نزديك به صد هزار برگ در مورد هستي نوشته و به توضيح اين مطلب پرداخته است. اما آنچه با كار ما در ارتباط است رابطه ي بين هستي و زمان است.

او در بخشي از كتاب هستي و زمان بنام(گشايش به هستي) مي گويد: ابزار باعث مي شود كه ما با محيط اطرافمان تعامل و ارتباط داشته باشيم.

 اين ارتباط و تعامل باعث درك ما از زمان مي شود. ابزار زمان را مانند خط كش اندازه گيري مي كنند. مثلا مي گوييم در يك لحظه دستگيره ي درب را چرخاند.

اثري كه مي بينيد دوكي است كه قدمت آن به 110تا 115 سال مي رسد.

ابزاري است! اما به سبب شكل خاص (مدور بودن) اين ابزار اين مكاشفه در من رخ داد كه مي توان نظريه هايدگر يعني چيزي كه از آن بنام گشايش به هستي نام برديم را روي آن پياده كرد.

مي بينيم كه اعداد روي دوك دوگونه اند و زمان با يك شروع مي شود.

اين نشان مي دهد كه منظور از ابزار نه شكل پيچيده آن كه در اعداد غربي است بلكه ابزار در كل در ابتدايي ترين شكل آن كه بصورت فارسي نشان داده شده نيز مي تواند نظريه ي هايدگر را در خود داشته باشد.

يعني سنتي بودن ابزار نفي نقش زمان گذار آن نيست. ابزار در حال تكامل از شكل ساده به شكل پيچيده هستند.

 مي توان گفت كه مسير استفاده از ابزار همان چيزي است كه ما تحت عنوان گذشت از سنت و رسيدن به مدرنيته از آن ياد مي كنيم.